Papaya sıradan. Sen Papayo’sun — adını yüksek sesle söyleyince insan biraz gülüyor. Bir yudum sonra o gülüş kısılıyor.Oksijensiz bir yalnızlıkta fermente olmuşsun; kavanozun kapağını kapatanın aklından biraz zoru olmalı. Ama açan kişi bir şeye başlıyor — çünkü bu kahve içilmiyor, içine düşülüyor.

Kokun meyve salatası değil; o tabağa baharatla dalan davetsiz misafir. Damakta kıtalararası bir ilişki: başı belirsiz, sonu izinsiz. Çekirdekten yapılmış bir tokat gibisin. Ama bu tokadı biz istedik — çünkü acıyan yerimiz, daha önce hiç tatmadığımız yerimiz. Ve bir gün biri seni sorduğunda susarsak, unuttuğumuzdan sanma. Hatırlayıp içimiz burulduğundandır.