Gözlerimizi kapadık, henüz icat edilmemiş zaman makinemizle Topkapı Sarayı’na ışınlandık, ulu padişahın karşısına çıkıp “naber moruk, kahve içer misin?” diye sorduk. Ciddi ciddi. “Tiz alın kellesini şunun” emri tamamlanmadan mermerin soğukluğunu boynumuzda hissederdik, biliyorduk. Ama yanımızda getirdiğimiz paket bir şekilde saray mutfağına girer, döner dolaşır padişahın fincanına sızardı — belki o zaman, bu alıştığımız tada bir alternatif kabul ettirmek için bugün bu kadar zorlanmazdık. Bir kelle bu yola feda. Seçim Benti Buku’ydu, tesadüf değil: her rafta bulunan çekirdeği değil, bilerek onu — natural process, yüksek rakım, karışık profil, burnu havada. Tıpkı biz gibi.

İçine şeker atarsan kızmaz; sadece hayal kırıklığına uğrar. Buna “Türk kahvesi” demek yüzeysel kaçıyor. Bu, Benti Buku’yu cezveyle evlendirme töreni — nikâhı biz kıydık, şahit tarih oldu. İçtiğinde önce Osmanlı mutfağının 400 yıllık hatırası omzuna dokunacak, sonra bir guava, bir kayısı reçeli, çaktırmadan bir portakal çiçeği çıkacak fincandan. Sen hâlâ “bu Türk kahvesi mi şimdi?” derken, kahve çoktan vedalaşmış olacak. Zira bu fincan cesaretle dolu — ve her cesur karar gibi ilk yudumda anlaşılmaz. Birkaç yudum sonra gözünü kapayıp sarayın arka bahçesinde yürürsün; padişahın ardındaki gölgede bir siluet görürsün. O biziz. Kafamız yok ama fincan elimizde.