Daha önce bir Etiyopya içtin — kabul ediyoruz. İçmemiş olsan bu sitede ne işin var; muhtemelen white mocha sırasında ya da market rafının önünde öflüyor olurdun. Ve hayır, bu kabulün üstüne “ama böyle bir Etiyopya içmedin!” diye gece yarısı reklamı çakmayacağım. Dürüst olayım: bu, seni kapıdan pantolonsuz fırlatacak türden bir kahve değil. Ama öyle kahveyle kaç kez karşılaştın ki — bir, iki, belki üç. Yatmadan önce birkaç saniye hatırladığın aşk gibi; üçten fazla olabilir ama otuz üç değil, sayısız hiç değil. Ne demek istediğimi anlıyorsun; şu an o isimleri düşünüyorsun. Ama aynı zamanda kahveleri de.

Wucheru’yu tatmak, çok da masum olmayan biriyle bakışmak gibi. Natural process’in baskın karakteri o kompleks Etiyopya genetiğiyle harmanlanmış; sana bakarken irisinin rengi değişiyormuş gibi. Bu üzüm müydü, şuradan kayısı mı geçti, fısıldayarak bergamot mu dedi — kendini sorgularsın, ama kalkıp selam verecek cesareti bulamazsın. Kızma; kimse daha fazlasını yapamazdı. Üç ay sonra bu kahveyi düşünmeyebilirsin — seni yollara düşürmez. Ama bir gün mutlaka hatırlayacağın kadar karakterli. Çünkü aşk bazen ömür boyu değil, iki yudum arası yaşanır. Hem neyiz biz, sana durmadan hayatının aşkını vaat eden çöpçatan yengen mi?