Bu kahve seni yormaz. Ama şımarmaz da. Kendini olduğun gibi bırakırsan parlar — tıpkı iyi yazılmış bir şarkı gibi; ilk notada değil, üçüncüde vurur. İçince “vay be” demezsin belki, ama sonra yüzünde oluşan sırıtış, sessiz bir “vay be”nin itirafıdır. İlk öpücüğünü hatırlatmaz. Daha kötüsünü yapar: onu geçersiz kılar.

Çünkü hatıraları romantikleştirme huyunu, gerçek bir tatla burun buruna getirir. İçini hoplatmaz; tamamlar. Aşırılık yok, eksiklik de yok — iyi demlenmiş bir gün gibi, tüm detayları yerli yerinde. Ve tam bu yüzden ne zaman içeceğini sen seçmezsin: LOVE seni ne zaman çağıracağını zaten bilir.