Bu kahve aslında 700 yıllık bir sır. Biz onu çaldık, biraz kavurduk, biraz konuşturduk. Karşında: geleceğe ışınlanmış bir Osmanlı şehzadesi — gelenekle büyümüş ama Spotify’da Enya’dan sonra Burial dinleyen türden. Bu, bildiğin “anne kahvesi” değil. Ama annenin “hmm, değişikmiş ama güzel” diyeceği kadar da haysiyetli. Fincanda hâlâ telve kıvamında oturuyor, ama ağzında eskisi gibi dağılmıyor — çünkü onu eskiye sadakatle değil, yeniliğe merhametle işledik.

Tat: yoğun, tok, biraz bitter, biraz çikolata. Topkapı mutfağında unutulmuş bir cezveyi loft dairede yeniden keşfetmişsin gibi. İçtikçe hafızan geriye çalışıyor ama zihnin ileriye akıyor. Yani evet, bu bir Türk kahvesi. Ama biz onun sabah mahmurluğunu alan değil, akşam hayalini kurduran versiyonunu yaptık — “bir kahve içeyim de kendime geleyim” değil, “bu kahveyle kim olduğumu hatırlayayım” dedirtenlerden.